Als Moses niet naar de berg komt, komt de berg naar Moses. Zo was het toch? Dat zal me met een gekreun en gesteun gepaard zijn gegaan. Had ik wel willen meemaken. Moet stukken imposanter zijn geweest dan het huidige stormpje voor de Oostkust van de USA, wat voorlopig vooral opgeklopt wordt door de media. Sinds verslag gedaan wordt van zaken wordt alles groter, erger, eenmaliger en meer van die kretelogie. Zo zijn de geesten en monsters in de volksverhalen gekropen en zo zal de storm van vanavond over twintig jaar tot mythologische proporties gegroeid zijn als de verwachtingen straks maar enigszins worden waargemaakt.
Zo is ook het CO2-gedoe de wereld in geholpen, de waterspiegelstijging van 60m tot stand gekomen en zo werd in 1800-en-nog-wat verwacht dat de straten van Londen in de twintigste eeuw bedekt zouden zijn met 3 meter paardenstront. Dat laatste heb ik niet van de grootvader van mijn opa, die woonde heel wat landelijker, maar uit een verder flutterig artikel over de zin van landbouwintensivering. Nu kunnen paarden aardig schijten maar zo'n gecumuleerde verwachting zit toch meestal ver bezijden de waarheid. Het is een leuk voorbeeld om de extrapolatie-onzin van veel menselijke gedachtengangen te demonstreren, die zoals bekend zelden verder reiken dan het puntje van de neus.
Ik zou het fenomeen 'wonderen' wel willen extrapoleren. De laatste is alweer veel te lang geleden. En mochten de wonderen onverhoops de wereld uit zijn geholpen, dan zal ik toch hier en daar een helpend handje uit moeten steken. Dat heb ik nou altijd. Als ik aan de beurt ben, loopt de kassarol vast, is net het laatste toetje vergeven of blijkt de wijnkaart niet bijgewerkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten