Helft

 Zoals het hoort in een proefperiode, is het moment aangebroken om de neergelegde wensen en veronderstelde geschiktheden onder de loep te nemen. Evaluatiemomentje. Braken mag, maar graag buiten en niet direct om de hoek maar wat verder weg. Bij deze temperaturen blijft zoiets langer liggen, dan je lief is, als tenminste de honden het niet vinden en dat is toch het meest waarschijnlijke scenario.

 Half januari de eerste balletjes de lucht in gegooid, is het tot op heden redelijk gelukt om het spel zonder onderbreking te spelen. Helaas moet ik erg veel moeite doen om aan de kant van het initiatief enige inzet waar te nemen van de co-auteurs. Jammer! En natuurlijk ben ik niet boos .... Ik ben slechts teleurgesteld, maar dat dan wel diep. (Werkt het al?)

 Nog twaalf verhaaltjes en dan schuiven we het blog waarschijnlijk als aparte categorie de specialiteitenkeuken van mijn blogbezigheden binnen. Het spel bevalt me. Het is vergelijkbaar met het maken van toetjes; je kunt je er heerlijk op uitleven en qua vorm en smaak is alles toegestaan. Het enige minpunt is de druk, die het zal leggen op het tempo, de plek die het opeist in het geheel. De rest zal moeten indikken om plaats te maken.

 Het ritme van de rest verandert, vertraagt, duikt onder de maat en dat is zonde, als je mij vraagt. Maar ja, ik hoor niks.