Nu ff die stap maar boven en alles overziend met die ene feilloze blik ergens een zwakke plek fixeren en daar aangenaam in rond poken.... Zoek, zoek en je zult vinden, zegt men. Maar men heeft het vaker aan het verkeerde end, dan je als dolend zieltje lief is.
We laten trouwhartig de afgelopen dagen voor het voetlicht heen en terug paraderen maar verder dan leuk, aardig, normaal, zelfs misschien belangrijk gaat het niet. Saai is dat. Moet je natuurlijk niet aan de grote klok hangen ivm met de lengte van sommige tenen, maar dat verandert niks aan het gegeven.
Zoiets als "een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd" maar dan met verbaal tandenknarsen vanwege de absurde werkelijkheid van het leven. Lachen is leuk, maar je wordt er vooral moe van en verder blijft er weinig of niks van hangen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten