Het weer voelt mee en voorkomt onrust- en schuldgevoelens. Mistig begonnen is het via een zonnetje betrokken en inmiddels valt af en toe wat regen. Eindelijk geen smoezen meer om dat laatste staartje van de afwas wegwerken. Voor alles is er een moment, zelfs om te verspillen aan de afwas. Dat is dan weer het nadeel van het oog mee laten eten. Opgemaakte borden, bestek, glaswerk en liefs nog tafellinnen, gesteven en wel. Een blik open rukken kost hooguit een vork als je royaal doet.
Afwas, was, opruimen. Het welbekende opstapje naar meer activiteit in mijn bestaan. En daar is de middag zo mee gevuld. Vakantie is voorbij. Vanaf morgen doet de zon weer mee zonder het direct te overdrijven. Werkweer en dan behoor je klaar te staan. Niet nu al aan denken. Voorpret is gereserveerd voor andere zaken. Gewoon gezond die kop in de grond en niet eerder je licht opsteken dan noodzakelijk is. Tot aan het einde van het ontbijt morgenochtend weet ik van niks en daarna ga ik me verrassen.
Alles heul relaxt, twintig dingen tegelijkertijd en vooral heerlijk door elkaar. Voor een buitenstaander blijft het verbazend om te zien dat uiteindelijk alles gebeurd zal zijn; schoongemaakt, geordend en opgeruimd. Dat is een maagd wel toevertrouwd, hoewel het bij mij nooit tot neurotische noodzaak is verworden, zeer tot leedwezen van menig vrouw beginnende bij mijn moeder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten