Bewoog daar wat? Keek een oog mij aan ipv de leegte om me heen? Is het inbeelding of zag ik een teken van leven? Een luchtspiegeling van mijn verlangen, een fata morgana van de geest? Daar is ie weer meneer de Hoop. Dat wordt weer trekken en duwen. Zinloze verspilling of nuttige investering? Zal ik ooit het resultaat proeven en zal het zoet zijn?
Ik snap die Oranjes wel, die nog steeds niet dat infuus uit de blauwe aderen van Friso hebben getrokken. Die ellendige hoop. De overlevingskracht in beroerde omstandigheden maar ook de dood in de pot van de verslaafde. En verslaafd aan het leven zijn we allemaal. Maar zelfs als ik hier met lege zakken vertrek, is mijn kans op een zinvolle voortzetting van het leven 99,99% groter dan die van het koninklijke lawineslachtoffer. Ik lig dan ook niet al maanden aan het infuus weg te kwijnen, in feite levend dood te wezen.
Door dus met die irritante mix van zin en zinloos, van moeten versus willen, van hersenloos ipv hersendood tegenover filosofisch genieten. De woorden willen weer. Dat is iets. Zolang er in deze wurgende combi maar één van de elementen in beweging is, valt het vol te houden. Dan is het vervalsen van de werkelijkheid te doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten