Een maandag zoals een maandag hoort te zijn. Een obstakel. Zo'n wee gevoel waarvan je niet precies weet waar het zit. Die latente neiging tot braken. Nog niet terug op aarde. Met gezonde tegenzin het 'willen' de rug toegekeerd en direct met het hoofd op de muur van het 'moeten' geknald. Maandag, wat hou ik ervan je te haten.
Het verkeerde moment voor enthousiaste plannen, nog een fouter tijdstip voor een prijsdiscussie met de makelaar en compleet ongeschikt voor een ontspannen begin van de week. Ik ga maandag in de ban doen. Schuif 'm weg onder de rokken van het weekeinde. Dinsdag is beter. Dinsdag is de week al begonnen, kunnen de voornemens en illusies rechtstreeks in de koelkast en vormen de plannen zich vanzelf of ook niet. Op dinsdag is de week wat de week zal zijn en hoef je je verder nergens meer mee bezig te houden. Dinsdag is geruststellende teleurstelling. Dinsdag is leven en dinsdag hobbelt zo een paar dagen lang door, voordat het over de drempel van het weekeinde struikelt.
Ik heb ze niet meer. Werkdagen noch weekend. Het patroon zit echter zo in mijn grijze massa gebrand, dat het tot zeldzame momenten beperkt blijft, dat ik de boel kan loslaten. Niks dwingt me tot dit afgrijzen en verlangen. Boodschappen kan ik zeven dagen in de week doen. Kroeg en restaurant hebben hun sluitingsdagen maar met hun eigen weekcyclus. Enkel de behoefte aan klusmateriaal of het hebben van autopech herinnert je aan de zondag.... Hup, ff door die maandag heen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten