Allez in het toetsenbord gekropen. Nog drie te gaan. Zit toch heel wat ruimer dan een pen. Dat was me toch meestal een partij gewurg en dan dat geknoei van die lekkende inkt nog. Vooruitgang is niet altijd verkeerd. Nu die perfekte woordherkenning nog, kek bluetooth-gevalletje in mijn oor en jullie hebben helemaal geen leven meer. Nee, dat moet ik om te beginnen mezelf niet aandoen. Je zou mijn 24 uurs gebrabbel, waarvan deels gesnurk als ik anderen mag geloven, in realtime voorbij zien komen. Daar schiet ook een kamerbrede plaatsvervangende schaamte schromelijk tekort al heeft ie honderd tenen om te krommen.
Nee, nee, nee een beetje verstand gebruiken kan soms geen kwaad. We houden het lekker bij het toetsenbord en de persoonlijke filter waar soms een woordenbrei en dan weer wat verdwaalde tekstfragmenten doorheen geperst worden. Een inmiddels gewaardeerde bezigheid die de plek in heeft genomen van het ontbrekende ochtendblad. De digitale versie heeft me nooit tot het oude, vertrouwde onderuitzakken aan de ontbijttafel kunnen verleiden, ruzieën als het moet met alle andere openstaande en direct toegankelijke internetkanalen op het overzichtelijke flatscreen.
Nog in Utrecht wonend zou ik, vrees ik, inmiddels ook elke ochtend de deur uit moeten om voldoende afstand te creëren tussen de terughoudendheid van de krant en de opdringerigheid van de digitale media. Geen straf, dat niet. Alternatieven genoeg met koffie van een kwaliteit die de mijne overstijgt èn last maar absoluut niet least: bediening!! Ik krijg het mijn honden maar niet aangeleerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten