Oké, het is zover. Grenzen zijn overschreden, hordes genomen, de rest geslecht. Mag mijn leven nu eindelijk werkelijk opstomen in de vaart van mijn eigen volkeren? Kan het nu aub die kant opgaan waar mijn verlangen al wat langer dan vandaag naar hunkert? Oost, doe maar oost. Verder niet interessant maar wel een feit.
Het grote nadeel van vooruitgaan is het tempo waarin die beweging het kauwgumtrekkende vastkleven van het omgekeerde aan de boom nagelt. Het druppelt een moment, stroomt eventjes en dan komt dat hele stuwmeer uitgenodigd maar volstrekt omgecontroleerd dalwaarts. Je wilt het maar had het liever anders gehad. Iets meer van die tergende traagheid waarmee de ellende zich door je dagen heeft gescheurd. Maar nee ... "Wenn schon, denn schon", alles of niets, graag of ga elders zeuren.
Daar zit je weer, te midden van brokkenstukken in een omgeving die door een kudde dino's lijkt omgeploegd maar geloof het of niet, alles is anders, compleet anders dan het slagveld van een jaartje of wat geleden. Dit zijn geen brokstukken of onttakelde ledematen, dit zijn onderdelen, elementen, mogelijkheden. Dit is manna en geen modder. Eindelijk puzzelen, bezig zijn en verder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten