Broertje aan dood. Jammergenoeg leeft ie, maar dat is weer een andere zaak. Heerlijk al die keuzes, vooral als je daar anderen het leven mee zuur kunt maken of jezelf ergens mee wilt verwennen en het suprême moment voor je uitschuift door het maken van de keuze alsmaar uit te stellen. Bespaart klauwen met geld. Slecht voor de economie maar houdt je huis overzichtelijk. Toch leidt het menigmaal tot een "Doe ze maar allebei" of nog meer versies van het hetzelfde terwijl eentje al overbodig was geweest.
Dat overbodige geeft het kiezen iets onschuldigs. Het had niet gehoeven. Het is luxe, dus doe die rooie en groene ook nog maar. Wat maakt het uit. Leuk fleurig en als de een kapot gaat, kun je zonder ergernis of aarzeling verder met de identieke alternatieven. Het is wat je, tenminste ik, steeds weer denkt bij je schoenen tegen de tijd dat ze versleten zijn en eindelijk je voeten sieren zonder dat pijnscheuten je aan hun aanwezigheid herinneren. Oké, oké dat ligt weer iets anders maar het verlaten van het winkelpand met slecht één paar schoenen is ook een keuze.
Vervelend wordt het pas als je iets wilt in je leven, daar hard aan/naartoe werkt, tijdenlang geen beweging waarneemt aan de einder en het als donderslag bij heldere hemel ineens wemelt van alternatieven. Het ene aantrekkelijker dan het andere en ook weer niet. Iedere mogelijkheid opgesierd met (een deel van) je zorgvuldig samengestelde en op het voorkomen van missers en teleurstellingen gerichte wensenlijst en er dan een "Ho-ho-ho" weerklinkt. Je moet, nee mag er maar eentje kiezen. Eentje of geen!
Ik snap ze wel een beetje. Het lijkt me ook weer knap rampzalig, maar naast die nadelen heeft een harem wel wat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten