De kraag is weer compleet, Katrien loopt als een hoentje, Juul heeft d'r dure ontbijtbrokken uitgekotst, het zonnetje waagt af en toe wat stralen, Snoepie kijkt met beide ogen en de koffie smaakt. De dag heeft zijn maagdelijkheid verloren. We zijn vertrokken en stik benieuwd waar we straks aankomen en nòg nieuwsgieriger naar wat we onderweg allemaal gaan tegenkomen en misschien wel doen. Alleen platgetreden paden bij behoefte en hetzelfde geldt voor de ongebaande wegen door de wildernis van het bestaan.
Qua woorden mag ik niet klagen, die melden zich vandaag vrijwillig en in grote getalen. Nu nog eenzelfde gretigheid bij het oplossen van de file in de al te vertrouwde activiteiten van de dag. Fluks en vanzelf aub. Ik ga niet trekken en duwen vandaag. Het is graag of niet. En in het laatste geval: bekijk het maar! Dat de hele boel toch in de stront mag zakken. Alles heeft een grens. Ook het steeds maar weer opstarten van wat blijkbaar niet in beweging wil komen. Ooit moet je gewoon maar beseffen, dat het paard dood is en trekken zinloos. Misschien is het vandaag die dag. Ik ben benieuwd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten