Deur uit, deur in. November, december. Of de een of de andere kant op, steeds weer die drempel. De een keer wil je d'r niet in en dan weer niet uit. De mens is verschrikkelijk en als het geen algemene eigenschap is, dan heb ik iets persoonlijks ontwikkeld. December staat te popelen. In de winkels moet je je bijna door de uitwassen van de komende maand heen slaan. Maar of ik nou zo'n zin heb in december, waag ik te betwijfelen en hetzelfde lot treft november qua tevredenheid.
Een beetje ondankbaar is het wel, om niet tevreden te zijn. Zoveel is ten goede gekeerd. Ook in de laatste dagen weer momenten (Als die momenten er niet waren!!) waarop het oude enthousiasme om de hoek kijkt. Weliswaar een beetje meewarrig het hoofd schudt en zich schielijk weer terugtrekt, maar het is er, het is er nog steeds. Het heeft het niet voor gezien gehouden, maar verleidt het maar. Moeilijker dan een beetje in zichzelf verliefde vrouw.
Tijdrovend als alles. Ik heb me er bijna bij neergelegd. Je hoort de universum-adepten zelfingenomen juichen. Maar ja, die snappen ook werkelijk nergens wat van. Het is gelukkig niet allemaal etterende afkeer meer, het is wat meer pijnlijk onvermogen, waar je ook niet vrolijk van wordt, maar waar doorheen soms weer bruikbare oplossingen de kop opsteken. De tijd schrijdt onverstoorbaar voort.... Klinkt veel mooier dan het dagelijkse automatisme verdiend. En wat erger is, alles went en dat is het laatste wat ik wil.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten