Als je iets met cijfers hebt, kun je niet om de datum van vandaag heen. Ik heb iets met cijfers en cijfers hebben iets met mij. Hoevaak ik op de klok, of tegenwoordig mobiel kijk als het 11:11 of 22:22 is, valt in een week vaak al niet op de vingers van twee handen te turven. Bankrekeningnummers onthou ik makkelijker dan namen en pincodes wil ik per definitie niet van een anderen weten, want om ze kwijt te raken, moet ik moeite doen. Telefoonnummers gaan bij mij niet paarsgewijs maar zoveel mogelijk in ritmische trio's, een crime voor menig Fransmens.
Zo dus ook deze dag. Verder is d'r weinig bijzonders aan. Volgende maand nog een leuke datum en een jaartje later nog eentje en dan hebben we het voorlopig weer gehad. Begin volgende eeuw zal ik het niet zijn, die anderen met bijzondere data lastig valt ... Ik leef nu al in wat door een nog-net-niet-dertiger in een Volkskrantcolumn bijna werd beschreven als de wachtkamer van het kerkhof of crematorium:
"Of, onzekerheid, eigenlijk moet ik zeggen: angst. Want in 'Mannen van een zekere leeftijd' werd, hoewel met humor, op genadeloze wijze mijn voorland geschetst, en het voorland van elke man. Het voorland waar ik nog niet zo tot in detail over had nagedacht. Ik bedoel, ik weet amper wat een prostaat ís. " (Martijn Simons, 09/11/12)
Hoe die blik vanuit dat voorportaal door de kier van de deur naar de andere kant is, daar zal ik het nu niet over hebben. Dat komt nog wel een keer, maar nog een eeuw ga ik het zeker niet rekken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten