Hoe onmogelijker hoe beter. Pas nog een set van die dingen gekocht uit metaal en/of draad, die gelden als "nauwelijks te doen". Misschien een verkooptruc maar na de simpelste snel te hebben doorzien, zijn er inmiddels vele uren verstreken in het bewegen van een metalen ring langs touw en metaal, die niet zo makkelijk te bevrijden lijkt als wel zou moeten kunnen. Het houdt je bezig en maakt je soms gek. Dat laatste redelijk letterlijk. Maar dan schuif je de boel aan de kant en gaat iets banalers doen als de afwas.
Op de iPhone ook een paar app's met soortgelijke puzzels maar dan dingen die je moet verschuiven. Meer dan 90% is gewoon een kwestie van doen, maar laatst was het toch ff goed raak. Wekenlang ben ik bezig geweest met het verplaatsen van stukjes binnen een vast kader in de hoop ze op de gewenste manier bij elkaar te kunnen schuiven. Steeds weer opnieuw en steeds weer met de overtuiging dat het niet wilde lukken. Tot voor bijna veertien dagen geleden en ineens was er het gevoel dat ik goed zat, dat de oplossing in de buurt lag. Niet dat het zoveel beter ging maar iets ging anders. De eindeloze herhaling van zetten was doorbroken. Er (b)leek meer mogelijk en prompt een paar dagen later schoven de stukjes als gegoten ineen!
Zo ook met het leven. Na vijf jaar schuiven en proberen is er iets aan het veranderen. Het hangt in de lucht. Ergens gaan stukjes op hun plek vallen. Ergens, binnen niet al te lange tijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten