Het is zover. Het blijft bij tijd en wijle de kop opsteken. Je doet er niks aan. Ineens is het dan stiller dan stil. Een storende stilte. Sta je 's morgens voor de spiegel en denk je iets gehoord te hebben, maar heb de lippen niet zien bewegen. Kortom ik mis het. Ik heb een intrinsiek bep-tekort. Ff goed kijken en geen Freudiaanse verlezingen. De laatste keer beppen is alweer zolang geleden, dat het gemist pijnlijke vormen aanneemt, de kaken verklemmen en het strottehoofd uitdroogt. Muren zijn geen buren en alhowel ik niet aan zo'n dag-in daguit beppende bejaarde in nylon bloemtjesschort moet denken, hangt het telepatisch communiceren met huisdieren en knuffels me inmiddels net iets verder de strot uit. Tijd voor een break!
Een weekendje buiten de deur lijkt me een passende remedie. Kan ik nog net testen of ik gedachtenintenties op de juiste wijze weet te verklanken tot woorden. Die mond vol tanden kan altijd nog maar een beetje buitenaards klanken verkrachten lijkt me ongepast. Dan kijken mensen je altijd zo raar aan. Beter eerst wat bekken trekken voor de spiegel en op de komende hondenrondes die stembanden eens lekker luchten. Misschien zijn een paar dagen Parijs dan net voldoende.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten