Meer blabla, meer geblurp. Weg met dat nette binnen de lijntjes kleuren, zonder in de misplaatste arrogantie verstrikt te raken, die in het algemeen met "Kunst" wordt aangeduid. Niet persé anders willen zijn dan anderen, noch mezelf beter vinden, laat staan zonodig moeten choqueren. Gewoon dezelfde realiteit, datzelfde insaaie leven maar dan net vanuit een andere hoek bekeken, beleefd met een pas vertraging of net vooruit hollend, gezeten op de plek van een ander of teruggetrokken vanuit je warme, huislijke fantasie.
Het is allemaal heel simpel. Simpel in de betekenis van eenvoudig, doodeenvoudig. Niks simpeler dan de dood en d'r wordt me toch een heisa van gemaakt ... Ik kan d'r een deuntje van meefluiten. Nee, heel gewoontjes mààr wel met aandacht. Geen mindfulness aub. Die krenten mag je best handsgewijs naar binnen schrokken. Meer relativerend. Het kan anders. Alles kan altijd anders. Heel gemakkelijk, helemaal anders. Niet die fatalistische gevangene van het leven spelen. Eerst de ouders de schuld geven, dan de carrière en/of de kinderen, dan de maatschappij, vervolgens de leeftijd en tenslotte het leven. Onzin, kan allemaal anders. Kwestie van kiezen. Niet altijd prettiger, zeker niet altijd gemakkelijker, maar "Simple like kissing", als je afziet van de eerste.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten