Zouden we ze eens laten vieren? Slecht idee, maar toch. Laat 'ns gaan. Niet moeilijk doen ... En daar gaat het dan gelijk ook mis. Want teugels vieren betekent beheersing weg, terughoudendheid met verlof en braken maar! Zit daar iemand op te wachten? Kan me niet voorstellen.
Dus we laten die teugels maar ff de teugels, knijpen de billen bij elkaar en houden hoog wat hoog valt te houden. Geen schone schijn want die is er allang niet meer. Maar gewoon verder met het dagelijkse doen en laten, de kleine troubles, de kap op de kop zoals Katrien ... Het is shit, maar voorkomt erger.
Het lullige en direct charmante aan deze situatie is, dat iedereen het anders zou doen en ik opgezadeld zit met mijn eigen keuzes. Je maakt keuzes en daarna is het hopen dat de gekozen paden de juiste zijn. Wanneer is duidelijk dat dat niet zo is? Precies.... doorgaan is aansluitend het enige dat telt. Doorgaan, volhouden, volharden zelfs tot het moment gekomen is om alles over een andere boeg te gooien. Zover is het nog niet. Nog (!!) niet maar grenzen komen inzicht, zijn bijna raakbaar. Het gaat minder abrupte dan een jaar geleden maar de veranderingen die op til staan zijn groter. Ik weet het nu al 2013 gaat voor verrassingen zorgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten