Oei, oei. Kwispelende kwezel, erger dan een rietje, verloren, ontredderd en verlaten ......
Hahhaha. Op de goeie manier gebracht, zou d'r nog begrip voor gescoord kunnen worden ook. Bibberend voort op het glibberige pad naar de toekomst, terwijl je de veiligheid van het verleden de rug hebt toegekeerd, om niet weer het woord 'loslaten' te gebruiken. Je komt er maar moeilijk omheen. Zit ik hier bijvoorbeeld nog omdat ik de boel niet los heb gelaten of is de boel niet los te laten omdat ik hier nog steeds zit. Een leuke kip-en-ei variant waar ik wel het antwoord op weet en de andere kant ook en het zal niet verbazen dat die antwoorden verschillen. Maakt niet uit, want ik heb toch gelijk.
Klinkt arroganter dan het is. Tot op heden heb ik in alles wat ik gezegd of bedacht heb na oktober 2007 gelijk gekregen ongeacht de kronkelige wegen als gevolg van goedbedoelde maar zinloze adviezen. Alleen de lange duur van het proces daar heb ik nooit aan gewild, maar dat was meer wensen en ontkennen dan oog hebben voor de realiteit. Kortom alles is geregeld, voor elkaar gebokst of net blijven liggen en verwaarloost. Alles naar kunnen en vermogen en dus met een duidelijke grens bij de manipuleerbaarheid van de omstandigheden. Maar ook daar is naar oud vertrouwd gebruik inmiddels de schouderpartij ondergezet.
Alles moet jezelf doen en ook al die zweverige types erkennen dat uiteindelijk en ontzenuwen daarmee op slag hun hele geblabla over universa, hogere sferen, alwetende energieën en wat al niet meer zij. Ja, een stokpaard en eentje waar ik graag tegenaan trap. Ik heb een hekel aan domme mensen of beter gezegd aan niet-domme mensen, die zo stom zijn om het leven van poëtisch prachtige maar praktisch redicule meerwaardes te voorzien. Maar ja, iedereen creëert zijn eigen wereld, zowel de neo-nazi als iemand die in feeën en kabouters gelooft. Zolang je maar blijft inzien dat het jouw wereld is èn niet de werkelijkheid, want daar is er maar één van, zou het ooit goed moeten komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten