Zonde is het en dat komt uit de diepere regionen van het hart opborrelen, zonde is het dat de werkelijkheid zo saai is, dat je bij de beschrijving ervan bijna in slaap valt. Is het al eens geschreven? Het boek dat het leven van alledag beschrijft over een afgepaste periode van een jaar bijvoorbeeld? Vijfhonderd woorden per dag en dan steeds in de laatste alinea iets wat anders is dan op de andere dagen. De Homerus van de dagelijkse sleur, dat zou een waar, het ware heldenepos opleveren.
Geen parallelle werelden, geen buitenaardse bezoekjes, geen aanstaande apocalyps, geen nasudderende jeugdtrauma's, geen sociale wraakzucht, geen berg tinten in grijs of andere kleur en ook geen onverwachte lijken wel of niet in de kast. Nee, niks van dat alles. Gewoon de dag zoals de dagen nou eenmaal zijn. Steeds opnieuw wat je gisteren al had en morgen weer zult hebben, enkel onderbroken door weekends, die anders maar toch ook weer veel gelijkenis met elkaar en de rest van de week vertonen.
Steeds weer dat lege bed of datzelfde verslapen gezicht, waar je iedere vierkante centimeter van kunt dromen, zodat je daarvoor je ogen niet zou hoeven openen. De ochtendroutine in de badkamer, de confrontatie met de spiegel, de koffie of thee, de toast of boterhammen ernaast t/m dezelfde plek in de parkeergarage bij je werk. Stel je voor, ineens staat daar een andere auto en moet je opzoek naar een andere plek. Spannend hè, of toch eigenlijk vooral vervelend?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten