Afkeer van Europa, matchfixing in het voetbal, doping in de wielersport, het opjagen van de kosten in de zorg, nationaliseren van particuliere mislukkingen, hebberige oudjes, politiek sowieso en dan nog k*tweer. Het is me niet de winter, die met trompetgeschal in de boeken zal verdwijnen. Allemaal discussie over halfvolle of halflege glazen, afhankelijk van het gekozen gezichtspunt. Bovendien, als je mag uitgaan van het feit dat ieder mens, zelfs als ze met de mond anders belijden, in feite altijd uit is op zijn/haar directe voordeel, dan mag dit alles toch weinig verbazen. Wat je er mee moet, is weer een ander verhaal.
Ik merk aan mezelf, dat ik begin af te haken. Al nooit zoveel last gehad van maatschappelijke betrokkenheid maar discussies vallen in herhaling, je kunt zonder problemen iedere dag een andere mening over hetzelfde hebben en door het steeds massalere gebruik van modiale communicatiemiddelen worden zoveel 'bomen' geproduceerd, dat het volstrekt onmogelijk is geworden om de omvang van het bijbehorende bos te zien.
Volgens mij zijn we -in het Westen, maar niet meer alleen daar- op enkele uitzonderingen na vooral stinkend rijk, spetterend gezond, leven veel te lang, willen veel te veel en weten het ook nog eens altijd beter. Zo'n soort verwend nest uit een kak-familie, dat je vroeger met z'n alle eens stevig met zijn of haar perfecte en erg witte neusje in een zachte en vooral verse, als het kon nog dampende koeienvla stopte.
In de geschiedenis van de mens werd dat tot zeer recentelijk opgelost in de vorm van een epidemie of een periode van oorlog. Ik prijs me gelukkig, dat ik deel uitmaak van een -zeldzame- generatie, die geen van beide in zijn levenstijd aan den lijve heeft ondervonden en ik hoop dat ook vol te houden. Maar soms ....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten