Zaterdag liep me het water al in de mond, toen mijn oog erop viel. Vanwege de slechte ervaringen hier ter plekke toch maar een extra rondje door de Intermaché gedraaid, onderwijl de voors en tegens afwegend, die aan de potentiële teleurstelling zou kleven. Bij eerdere pogingen is gebleken, dat de beet hier zo zacht is, dat lekker doorbijten niet tot de mogelijkheden behoort zonder een berg smurrie te veroorzaken. En dat staat zo slordig, al kijk je er in je eentje naar. Maar het bloed trok en zwak als het vlees is er maar aan toegegeven.
Nee, geen malse maagdenhals, maar bloedworst. Niet met appels, niet met kastanjes maar met ui. Die zag er het droogst uit. En dan weten dat ik in de rij was gaan staan voor verse zuurkool, die ik natuurlijk ook genomen heb. Zie je maar weer hoe een supermarkt je met het geld laat smijten. Thuis het stuk worst in de koelkast gelegd en in feite alweer vergeten, ware het niet, dat ik vandaag de zuurkool zag liggen en dacht; "O ja, bloedworst!"
Dus een appel versnippert en de worst in plakjes van 7,5 mm gesneden. Haut cuisine luistert nauw! Je zou de worst zonder bocht moeten kunnen krijgen, want met die mm's nauwkeurig om de bocht heen snijden valt niet mee. En met welke plakjes ging het uiteindelijk mis op het vuur? Precies. Drie plakjes smurrie, 2 twijfelgevallen en 7 waarhafte wondertjes van uitnodigende krokantheid. Een schouderklopje is verdiend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten