Hoeveel vrouwen zou ik vandaag teleurgesteld hebben? Of misschien niet zozeer vandaag maar door de jaren heen o.a. op vandaag. Een paar kan ik d'r zelf bedenken. Anderen hebben me daar met het bekende gebrek aan subtiliteit, waar opwellingen wel vaker last van hebben, fijntjes op gewezen. Soms had dat betrekking op hun eigen persoontje, meestal ging het over derden. Sowieso de favoriete partij in een gesprek met of tussen vrouwen, maar daar gaan we het nu niet over hebben.
Hoeveel dus? Ik zou het -gelukkig- niet weten. Maar ik mis het wel. Niet dat teleurstellen, maar het tegendeel: het verrassen en verblijden. Natuurlijk niet alleen of bij voorkeur niet op een dag als vandaag en dan heb je de teleurstelling alweer vanzelf te pakken. Het is zoiets als Kerst of een verjaardag. Prachtige gelegenheid om iemand te verrassen en als het kan ook te verblijden, wat geenszins hetzelfde is. Maar als het alleen tot die haast plichtmatige momenten beperkt blijft, dempt de voorspelbaarheid een groot deel van de mogelijke vreugde. Je weet, dat je iets gaat krijgen en als je het krijgt, doet de wetenschap, dat je het zou krijgen, afbreuk aan de blijschap over het gekregene. Volgens mij is dat ook een of ander veel beschreven psychologisch mechanisme.
Nu moet je ook weer uitkijken met het rondstrooien van onverwachtheden, want voor je het weet, zaai je verkeerde verwachtingen, die moeilijker zijn te elimineren dan onkruid in een moestuin. Tja, die zijn er ook. Hoeveel zouden dat er zijn inmiddels? Had ik vandaag al niet geconstateerd, dat het leven ingewikkeld was? En dat ging alleen maar over beren ....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten