Zonnige was de nacht en wat is de ochtend zwarter dan de koffie voor mijn neus. Heerlijk is het de ogen te kunnen sluiten en het hele zooitje voor een paar uur zijn eigen gang te laten gaan. Vervelend alleen dat zich in de vrijloop niet alles regelt naar de nog onuitgesproken wensen. De eerste blik op wat de dag moet worden, mist de noodzakelijke overtuigingskracht. Heimwee naar wat ooit was, maar waarvoor het begrip met de dag verder afbrokkelt. Kruimels rapen kan, het geheel reconstrueren is minder waarschijnlijk.
Anders, is de enige optie. Alles moet altijd weer anders. Gooi je het zelf niet overhoop, is een ander wel zo vriendelijk en vrij of zakt de boel spontaan op eigen kracht in elkaar. Zinvolle zinloosheid is een uitdagende maar vermoeiende discipline. Achterlaten wat je eindelijk hebt gevonden, herformuleren wat je nooit hebt gewild. Zwemmen met je kleren aan en heel hard hopen, dat je niet ook nog andermans hoofd boven water moet houden. En ... met een stevige plens melk ziet de koffie er ineens heel anders uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten