Het is precies de kern uit het voorafgaande stuk, waarop menig poging met een vrouw te leven in de kiem werd gesmoord. Niet de betutteling, niet het bedillen of het zonodig voor het zeggen willen hebben. Dat snap ik, dat kon en kan ik pareren. Maar die rare gewoonte (blijkbaar) om meer interesse te tonen voor die ander, dan die ander toont in jou, is me altijd ontgaan. Dat er iets was, was me duidelijk, maar niet wat! Een missing-link die mij niet in dank werd afgenomen. Zelfs nu me het mechanisme getoond is, kan ik er niks mee.
Op de borst kloppen interesseert me geen hol. Wat andere ermee doen, als ze me daarvan verdenken, interesseert me nog minder. Maar waarom zou ik iemands ego oppoetsen tot het glimt als het mijne of misschien net nog iets meer? Laat iedereen daar aub zelf voor opkomen en als men dat niet wil (of kan), moet men het ook niet van een ander verlangen of erger nog: verwachten. Wat Gij niet wilt , dat u geschiedt ....
Laat dit definitief het einde zijn van het ge-betuttel door vrouwen, van het kleiner maken van diegene waar je eigenlijk jaloers op bent en als dat hakken is gelukt, ze afzeiken en aansluitend aan de kant schuiven. Je bent of te hard en ongevoelig of laat je gaan als een watje, geen van beide wordt gewaardeerd en ook niet wat er tussenin zit. Vrouwen zijn knap hopeloos in de omgang. Laten we dat nu eindelijk eens als feit accepteren, dan valt de rest misschien wel vanzelf op z'n, sorry haar plek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten