Heerlijk om te doen en hoe hopelozer hoe beter. Al die mensen die maar blijven vragen of je de oplossing al hebt gevonden, snappen het principe van puzzelen niet. Van het hele gepuzzel is het juiste eindresultaat het minste interessante deel. Ok, dank je wel, de volgende graag. Puzzels die je in een handomdraai oplost zijn de naam niet waard. De beste zijn die puzzels waar het steeds maar weer niet lukt, terwijl je voor je gevoel bijna bovenop de oplossing zit.
Op het ogenblik zijn d'r een stuk of drie van die puzzels, waarmee ik bezig ben. Van twee kan ik het enorm waarderen, de frustratie die ze me bezorgen, de spanning die me soms bijna teveel wordt en mijn onvermogen dat ik steeds weer (nog wel) moet erkennen. Bij die derde is dat anders. Daar kan ik niet waarderen, wat me bij die andere twee zoveel waard is. Bij die derde vind ik gewoon dat de boel moet kloppen en passen ipv steeds weer aan het eind van een poging te blijven zitten met overschietende onderdelen en een gemankeerd geheel. Bij die derde loop ik tegen grenzen aan, die me anders nooit in de weg hebben gezeten. Het is een bijzondere puzzel dat wel. Erg dynamisch en vaak godvergeven saai. Maar ondanks alles blijf ik ook daar mee bezig. Probeer en herprobeer, pas en meet. Zo is dat nou eenmaal, met het leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten