Je zult maar iets met beren hebben, dan loop je onbedoeld tegen rare situaties aan. Klein grut op bezoek en binnen de kortste keren wordt met de knuffels alle kanten opgezeuld. Zoiets als volwassenen die ongevraagd in je boeken staan te neuzen, de Cd-verzameling doorploegen of -helemaal rampzalig- geïnteresseerd de papieren staan te lezen, die op tafel of bureau slingeren. Dat het kleine grut dat niet vraagt, zegt meer over de ouders dan over het kind. Die kinderlijke vanzelfsprekendheid die snap ik nog wel. Zolang als ze de knuffels niet gebruiken om de vloer te dweilen, te vierendelen of anderszins radbraken laat ik ze meestal hun gang gaan. Uitleggen, dat ze voor mij geen speelgoed maar decoratie zijn, is onbegonnen werk, zelfs vaak bij de ouders.
Het is het weer niet. Shit, shit. Maar ik zal het afmaken...
Die situatie kende ik dus al. Dit in tegenstelling tot wat de laatste weken steeds weer gebeurt. Een uit Zwitserland geëmigreerde en cadeau gekregen beer zit sinds zijn aankomst naast mijn Pc tegen de printer aangeleund. Vrolijk beertje met erg ondeugende ogen. Als ik daar zit te werken, springt met enige regelmaat een of meerdere katten op de tafel en probeert me het benutten van het toetsenbord onmogelijk te maken. Tenminste dat was zo, totdat het beertje er zat. Nu is het die beer, die door een van de katten helemaal bekroeld en geknuffeld wordt, waarna die kat zich er innig mee verstrengeld en urenlang blijft liggen. Ik ben jaloers!!... maar kan nu wel makkelijker schrijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten