Koud, koud, koud. Als ik moest kiezen tussen regen en koude, zou ik altijd voor de kou kiezen, tenzij de regen valt bij temperaturen van boven de 30º en maar van korte duur zal zijn. Het is eindelijk droog sinds een week of wat en ter stimulans wordt het aangenaam verpozen in de buitenregionen onmogelijk gemaakt door een steeds verder naar beneden glijdende temperatuur, sindskort stevig ondersteunt door een tochtstroomt uit het oosten. Vreemdgenoeg is het in Oost-Europa zo'n graad of tien warmer dan hier. Ergens moet dus een wegomlegging vanuit het Noorden het spoor bijster zijn geraakt.
Een stijf lijf, krakende botten, lang in bed liggen begint te vervelen, de buitenlucht trekt. Ik vind dat de winter wel aan z'n zomerslaapje toe is en mag vertrekken. Hij heeft zijn best gedaan. Uitsloverij op de valreep draagt niet bij aan meer begrip laat staan waardering. Oprotten is het Adagio en dat niet lentamente maar rapidamente. Potverju.
Het is niet het verlangen naar grasmaaien, dat me drijft, maar die bezigheid neem ik in eerste instantie graag op de koop toe. Het gaat gauw genoeg vervelen maar daar staat dan een hoop andere activiteit tegenover. Tenminste de mogelijkheid en daar gaat het om: "De mogelijkheid hebben!" Wat je daar wel of niet mee doet, is ieders eigen maatpak. De juiste mogelijkheden verpesten geeft een beter gevoel dan zwemmen in een overdaad aan ongewenstheden. Allez d'hiver, tabé.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten