Een opmerking over een aanstaande reünie doet me ineens denken aan een kortstondig blog van precies twee jaar geleden. Twee maanden met plezier geschreven. Niet iedere dag maar met regelmaat diverse keren per week. Een blog in aanloop naar een mogelijk bezoek aan een middelbare school reünie. Of beter mijn zeer waarschijnlijke afwezigheid, tenzij ....
Na wat herinneringen, een paar fantasietjes, diverse speldeprikken, enkele plaatjes en een beetje pesten was me duidelijk, dat ik me die middag (en God bewaar me, ook nog een avond, geloof ik) beter kon besparen. Of schrijven is iets waar 95% of meer van de voormalige klasgenoten geen gat in ziet of d'r was niks te delen noch interesse in elkaar cq. elkaars bestaan. Hoewel mijn bijdragen naarmate de tijd vorderde iets drammerigs kregen en het uitnodigende karakter naar de achtergrond verdween, gok ik, dat het niet in het gebrek aan schrijfvaardigheden heeft gezeten, dat het interesse aan het blog bij te dragen overdonderend tegenviel.
Maar goed, dat doet er verder allemaal niet toe. Het was leuk om te doen, daar ging en gaat het om en dat lijkt ook hier weer een beetje terug te komen. De accenten laten we voorlopig vrijspel. Laat ze maar het gewenste houvast vinden. Doen we dat samen, de woorden en ik, beide opzoek naar een nieuwe ankerpunten om ons aansluitend heerlijk uit te leven. Tja, zeilboot, verlaten baai, Kroatische eilanden, Adria .....Hhhmmmmm, een andere keer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten