Zou ik mijn ziel eens bloot leggen. Om te beginnen dan, doen we de zaligheid later. Waar is d'r een in onbruik geraakt vliegveld. Die kans is groter dan een uit de roulatie genomen containerhaven. Maar beide mag of iets wat er op lijkt. Een lekker strak en vlak gebetonneerde zee van ruimte. Als ik het doe dan ook alles en eenmaal begonnen met uitrollen, want een ziel is dus opgerold, sta je versteld van de (kilo-)meters, die je maakt.
De eerste banen zijn weinig interessant. Stoffige, in ongerede geraakte kaders gevuld met iets wat best Chinees zou kunnen zijn. Voor de nieuwsgierigen kan het geen kwaad om aan de eigen gezondheid te denken en iets voor neus en mond te houden. Ik kan niet in staan voor al wat onder welke omstandigheden is opgeslagen. Mij is in deze niks gevraagd. Na menig honderd meter krijgt het geheel meer kleur, verdwijnt het stof niet helemaal maar voldoende om zicht te geven op de verborgen schatten. Ik zou zeggen: graven maar, kan ik even achterover leunen voor ik de volgende meters maak.
Ooooh, was dit niet de bedoeling? Behalve met veel moeite mijn ziel bloot leggen, en de mooiste, schoon- en helderste delen met de sappige details èn beloftes voor de toekomst zitten er nog aan te komen, moet alles nog van tekst en uitleg worden voorzien?? Zo benne we natuurlijk niet getrouwd. Enige zelfwerkzaamheid is toch wel het minste wat tegenover mijn bereidwilligheid kan worden gesteld. Zo niet, rol ik de boel weer op, hoor. Een beetje luchten kon sowieso geen kwaad.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten