Het is geen kwestie van een moeilijk grijpbaar niks. Het is een allesoverheersend gevoel van verloren-zijn. Gek, dat je daar pas na enige tijd achterkomt. Verloren dus, toch ergens tussenhangen. Niet zomaar tussen een paar tegenstrijdige belangen maar tussen alles denkbare in. Ook weer een soort van niks. Geen voor- of achteruit en ook geen enkele andere richting. Geen willen, het ontkennen van het kunnen en het negeren van wat moet.
Toch is het geen vastloper, het zweeft. Een stukje de ene kant op om onvoorspelbaar een andere kant op te buigen. Het is richting- en doelloos, krachtenloos of beter krachtenvrij. Een hoop is in beweging, maar nergens zie je resultaat. Alles kan alle kanten op. Het is niet speciaal prettig noch het tegendeel. Het is, het is gewoon niks, echt niks, toch niks maar niet zomaar niks maar een niks met net dat ietsje meer .... het moment tussen het verlaten van de rand en de onvermijdelijke bodem, waar je op terecht zult komen. Zacht, hard, te pletter geslagen of wonderlijk schram- en deukvrij. Het regent eindelijk, misschien is dat goed ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten