Dat het anders is, is een feit. Blinddoek me en drop me ergens in Parijs en binnen een paar minuten weet ik waar ik zit, op het arrondissement nauwkeurig. Hier terechtgekomen was het zoeken waarschijnlijk nog steeds niet afgelopen. De eerste de beste passerende auto had me het land verraden, en nummer twee en drie hadden het bevestigd, maar daar was het zeer waarschijnlijk bij gebleven.
Niet alles is anders. Dacia's rijden tegenwoordig ook op Franse en Nederlandse wegen. Maar veel wijkt af van beelden opgebouwd in het verleden. De boomloze heuvels, de kleurrijke huizen, de donkere en jong verrimpelde mensen. Maar er is meer. Na de Franse stilte valt hier de overheersing van het beest op. De schapen, koeien, paarden, varkens, kippen èn vooral de honden. Als de auto's zijn vertrokken en de mensen uitgeschreeuwd is het boe, bah, bèh en een hoop geblaf wat de klok slaat.
Verlaat je het dorp en heb je de dierengeluiden achtergelaten valt op hoe melodieus de taal is, die de mensen spreken. Het heeft veel van Italiaans zonder de kerkelijke bijsmaak, die een Italiaans gesprek je soms kan geven, zelfs of misschien vooral als het over koken gaat. Ook de radio roept herinneringen wakker aan de zonovergoten middagen op de terrassen van Umbrië. Zowel de prestator of ...trice als de liedjes als ze niet in het Engels zijn. Het is geen straf er naar te luisteren ook al versta je er, ondanks de nodige overeenkomsten met het Frans, niks van.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten