Verlang niet naar iets wat niet meer bestaat, verheerlijk nooit het verleden want met het heden zul je het moeten doen en ga niet lopen vergelijken met wat geweest is op het moment dat je open moet staan voor het nieuwe dat je overkomt. Behoefte aan meer open deuren? Ik schud er zo nog een paar uit de mouw en misschien komt dan ook die aap te voorschijn.
Toch blijft er een akelig groot verschil tussen "weten hoe je een salto moet springen" en het doen! Theorie en praktijk, trainer en turner, verlangen naar en blauwe plekken. En dan hebben we het nog niet gehad over het subtiele verschil tussen die A, B of C-figuren in het turnen of misschien wel 'n Epke en het gekruk en gestruikel in het simpele dag-in, dag-uit bestaan. Moeilijkers bestaat er niet. Honderd-en-een-duizend ongevraagde trainers, vele malen meer stuurlui aan de veilige wal en die ene dojo, die zo nodig zijn of haar nek wil uitsteken en in fracties van seconden gefileerd, opgedeeld en ten eeuwige dagen veroordeeld is tot de schandpaal.
Kan. Hoeft niet. Gebeurt nauwelijks. En toch voelt het bijna steeds zo aan. Tanden kwijt voordat je op je bek gaat. In je blote billen ondanks de (bij mannen) ruime lagen, die er overheen liggen. Slik. Slikken. En maar hopen dat je niet stikt.
Waarom steeds diezelfde angst op die 10-meter toren terwijl je de klappen op het water allang kent? Waarom niet nostalgisch op het randje gezeten en met een nochalant zetje in het niets?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten