En daar is ie weer. De ochtend. Staat irritant enthousiast aan mijn poort te rammelen. Die laten we nog maar ff staan. Zonder koffie komt daar niks fatsoenlijks uit en om de ochtend gelijk op de koffie te laten komen, lijkt me niet de juiste benadering. Doet nog maar lekker een rondje, een rondje meer en neem de honden mee. Hhmm, heerlijk is dat als het af en toe niet hoeft. Moet je de honden niet vragen. Zij zijn tenslotte de direct betrokkenen, zelfs be- nee, getroffenen.
Oké, het getuigd niet van warme gastvrijheid, maar zo'n ongevraagd enthousiasme komt ook voor enige vraagtekens in aanmerking. Bovendien is al die opoffering nergens goed voor als het in je eigen vlees snijdt. Zou het dat niet doen, zou het geen opoffering zijn. Ja juist, dat idee bevalt al direct een stuk beter. Laat die ochtend straks nog maar een keertje langs wapperen. Zo ergens vijf voor twaalf lijkt me een aardig idee. Precies op tijd voor de apèro en dan gelijk weer wegwezen.
De ochtend doen we morgen weer en vrijdag helemaal. En zouden we een wedje maken, als het kreng er moet zijn, is ie in geen velden of wegen te bekennen. Zes, vijf, vier uur dan is een enthousiast steuntje geen overbodige luxe. Nu wil ik koffie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten