... voor de vorm.
Een week die er geen zin in heeft, laat de maandag versloffen en geeft verder niet meer thuis. Na het zoveelste geploeter met de finish in zicht ontbreekt ten ene male de behoefte om de uitdagingen op scherp te zetten als de nieuwe kansen net op tafel zijn gegooid. We strijken de plooien plat, zetten een frisse pokerface op, mikken wat vitamines naar binnen en lopen even vrolijk, kwiek en betrokken het speelveld op als ieder ander. Jokers, time-outs en massage-momentjes hou je achter het handje tot de speeltijd sleetse plekken tovert op het voorlopig nog ongeschonden blazoen. Nu dus eigenlijk, maar ook weer niet. Wat maakt het uit? Het spel dicteert tyranniek de dynamiek. Vlak of enerverend, jou wordt niks gevraagd, niks behalve je bijdrage, prompt en met de belofte van meer. Liever niet morgen maar vandaag, dat is het enige wat telt, de enige afspraak die staat.
Maakt het iets uit dat alles steeds hetzelfde oogt? De mogelijkheden eindeloos zijn in hun overzichtelijkheid? Nee, denk ik. Bovendien is zo'n constatering onzin van de bovenste plank. Alles is een eindeloze herhaling van zetten in een willekeurig bepaalde volgorde. Het zijn niet de wereldschokkende inzichten noch de verpletterende ontmoetingen die aaneengeregen de uren en dagen van vorm en kleur voorzien, maar ook het staren naar het plafond en het autistisch opdreunen van mantra's leveren een in het oog springende bijdrage aan de compositie, tenminste als je het zien wilt. Zo heeft alles en iedereen genoeg eigenheid om de inhoud van het spel aan te passen, te veranderen, overhoop te gooien of erger maar in elk geval meer dan voldoende gewicht om er een paar woorden aan te wijden.
De dromen van de nacht, die onwelkome gast bij de eerste blik in de spiegel, de honden, de begroeting in de Sporting, de secretaresse in de supermarkt, de Bh-loze vrouw met ruimzittend en diepingesneden T-shirt die vaak -in mijn richting- voorover moet bukken om de inhoud van haar boodschappenkar op de kassaband te leggen, de kroegbaas met motorverhalen, het langzaam verdwijnende geluk, de Duitse kijk op de wereld, de wondere wereld van sla & co, de tweeps en andere digitale babbelaars, het werk buiten, het vuur, het (angst)zweet, de tocht uit het noordwesten, de voorpret voor eind-september, de weer langzaam uitdijende wereld, de dank van anderen, de koffie, weer de honden en ook de katten, het internet .... voor de afwisseling, de zin in het koken en de lol van wat hier eindigt met deze: .
Geen opmerkingen:
Een reactie posten