Hoe kun je ze ooit de aandacht schenken, die ze verdienen? De uren schieten iedere dag weer te kort. Het zoeken naar de mooiste, het versieren, de kunst van het juiste ritme, de verdieping, de beloftes. Zoals ik nu bezig ben, schieten ze er steeds weer bij in. De woorden in mijn leven hebben geen benijdenswaardig bestaan.
Hoe kun je schrijven, beschrijven, omschrijven, herschrijven als iedere dag weer het huishouden roept, het terrein om aandacht smeekt, sociale beslommeringen je pesterig plagen en je vindt dat die wensen verre van ongepast zijn? Kiezen moet je en dan zijn de woorden in alle afwachtende bescheidenheid steeds weer het slachtoffer. Straks, vanavond, morgen weer en ga zo maar verder.
Hier gaat heel simpelweg iets niet samen. Wringt al langer dan vandaag maar de vinger op de juiste plek leggen is een kunst, die met veel pogen en missen gepaard gaat. Ik ben er inmiddels wel achter dat woorden willen, dat je je erin verliest. Ik zou niets liever willen. Woorden verlangen meer aandacht dan een beetje behaagzieke vrouw. Woorden willen alles en zijn tot dat moment met niets tevreden, wachten verlangend af, verleiden je mondjesmaat met pareltjes maar houden de schelpen verder gesloten. Hoe moet dat nou? Laat ik de woorden versloffen of het huis verstoffen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten