Vlammen hebben iets uitnodigends en als het verlangen ernaar al in de ochtend smeult, is het raar als in de avond ineens het verlangen er naar tanende is. Dan mag één ding duidelijk zijn. Dan klopt er iets niet! Soit. Maar wat dan? Ga d'r maar an staan, wroeten, vloeken, dwingen. Waarom zou je? Precies, ... ach.
"Morgen is weer een dag en dan zien we weer verder" is makkelijk gedacht en moeilijk doen was sowieso niet de bedoeling, dus laat die vlammen voor wat ze niet zijn geworden en duik de nacht in. Geen disco op maandag zelfs geen kroeg na de klok van negenen. Met pijn en moeite valt er misschien een koffie los te peuteren in een van de weinige restaurants die op deze eerste avond van de week hun poorten niet gesloten houden.
Na een virtueel rondje onmogelijkheden dus maar alternatiefloos tussen de klamme lappen gedoken. Het zal na elven zijn geweest dat het zand eindelijk begon te werken en die werking reikte niet verder dan het eerste uur van de ochtend. In eerste instantie is dat geen probleem. Daarvoor komt het te vaak voor. Tegen tweeën nog steeds geen rare veronderstellingen maar een uur later begint het vervelend te worden. Rond vieren hangt het me gewoon mijn strot uit en desondanks passeert ook de klok van vijf en blijft de slaap ver te zoeken.
De wekker stond op zessen en ergens tussen 05:19 en die rinkelende wekker, die pas tegen half zeven mijn droomwereld wist te verstoren, moet ik in slaap zijn gevallen. Tjonge, dat is wakker worden, zeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten