Te vroeg ter plekke, als de deuren opengaan zoeken waar je waarvoor moet zijn. Van links naar rechts en weer terug. Gelukkig is het geen Charles du Gaulle, hoewel daar de bewegwijzering een stuk beter is. Andere bijkomstigheid is het gevoel al in het buitenand te vertoeven. Geen idee welke talen mijn oren teisteren maar er is weinig Frans bij.
Van de ene kant van de terminal naar de andere gaat het allemaal niet zo soepeltjes als verwacht. Alles gaat tegenwoordig op rolletjes, ook mijn bagage was van wieltjes voorzien alleen bleken die weinig zin in draaien te hebben. Ben je in je auto eindelijk dat zinloze extra wiel kwijt voor die ene waarschijnlijk nooit voorkomende keer, dat je lek rijdt, heb je reserve-exemplaren nodig voor de wielen onder je koffer. Rare wereld. Na wat gewrik met de autosleutel de dempende bovenlaag verwijdert en verder gehobbeld op de hard-plastic kern mààr wel rollend ipv schuivend trekken.
Na de bagage mezelf ingeleverd, apart door de controlepoortjes waar de procedure aardig wat weg heeft van een internering in het cachot. Niemand protesteert, iedereen ontkleedt zich half, gooit z'n hebben en houden in aparte bakken en stopt aan de andere kant alles weer terug en kleedt zich opnieuw aan. Boarding .... de term heeft al een nare bijklank, maar het werd nog leuker. Met een gereserveerde stoel ben je ineens 'priority' en moet je in een aparte rij gaan staan. En daar stond ik dan in mijn piere eentje te wachten want reserveren kost geld.... Niks opgaan in de massa, mooi in je uppie en alleen onder begeleiding van al je ontbrekende enthousiasme als eerste aan boord in afwachting van het moment, dat de hele verdere meute ook een plaatsje heeft gevonden en het machien in beweging komt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten