Die ene keer door het geluid èn dan goed... Wanneer is dat de laatste keer geweest? Wanneer, waarom en waar heeft die beheersing toegeslagen? Ik geef toe, dat in een restaurant op je bord in slaap vallen niet het voorbeeld is, wat potentiële comadrinkers van je te weten moeten komen, als je hen van beter probeert te overtuigen. Maar dat was een uitzondering en zoals uitzonderingen eigen gaat zoiets z'n eigen weg. Ik kan er inmiddels wel mee leven. Heeft ff geduurd. Moest mijn schaamte snel en ver voorbij, maar het voordeel van ouder worden is dat de jaren drastisch re-toucheren.
Vandaag is het er weer, die verderfelijke en erg aantrekkelijke verleiding om je te laten gaan. Laten gaan in alles. Nu is dat per saldo weer niet zoveel. Dat is dan wel weer jammer. Zou wel de vrouwen met de haren erbij willen slepen of liever gewoon uitnodigend verleiden, maar die zijn helaas in geen velden en wegen te bekennen. Drank is er zat maar alleen tanken is nog nooit aan mij besteed geweest. Gokken, dat zou de ideale katalysator zijn en laat ik nu wel een biljart maar geen casino onder mijn dak hebben.
Maar dat zou het zijn. Strak in pak, flappen in de zak, borrel in de hand en iets vrouwelijks in de arm .... zo valt alles als bij toverslag op z'n plek. Aangevoerd in een mooie bak. "Hallo, fijn u weer te zien." Een avond tussen hoop, desillusie en wat wisselend geluk. Drank, Dans & Duiten. Daar zijn ze weer de drie-eenheden. Duivels, Durvend & Draaiend. Zelfs het einde klopt: Delirium, Dropdown & Desillusie
Het is dat wringen en willen en geen uitweg vinden. Gelukkig enkel op redelijk onschuldige terreinen met wat accentverschuivingen zou je toch zo de schrik van de Limousin zijn. Ik zal me verder niet in details verliezen, want het is al meer dan eens bewezen dat de werkelijkheid niet met mijn fantasie weet om te gaan. Zit ik straks ergens onbedoeld wasknijpers in elkaar te zetten. Doen ze dat nog tegenwoordig?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten