Zo soms wordt je onbedoeld getrakteerd op welbekende fenomenen. Vandaag in Perigueux was het onverwachts smullen en genieten. Niet dat het eten nou zo bijzonder was, hoewel daar wonderwel weinig gemiddelds over valt te ventileren. Nee, de traktatie betrof een steil staaltje "Kijk mij eens bijzonder wezen en wat mogen jullie blij zijn, dat ik jullie laat meegenieten!"
Gezeten op een van de vele terrassen, heerlijk in de zon, die maar blijft en blijft schijnen, drongen meer en meer geluiden binnen vanaf de omringende tafeltjes. In die wolk van tonen kreeg een stem duidelijk de overhand. Een meneer van ruim pensioengerechtigde leeftijd zat met eega twee tafeltjes bij mij vandaan en had de kans gezien om zowel de aandacht van het tafeltje tussen ons in als de tafel aan de andere kant van hem voor zich op te eisen. Aan beide tafeltjes zaten stellen in globaal dezelfde leeftijdscategorie, het is tenslotte naseizoen, en in beide gevallen had hij de aandacht van de vrouw weten te strikken. En meneer oreerde. Dat had een lust kunnen zijn, als het geen last was geweest.
Het is een manier van praten, die elk onderwerp naar zich toe trekt en de ander zich ongemakkelijk laat voelen, als hij/zij beseft, dat ze met open ogen in die de welbekende val zijn getrapt. Of het nou de belevenissen van de trip zijn, die hen in Perigueux had gebracht, de cruise in Turkse wateren van afgelopen winter, de onlangs gelopen presidentsverkiezingen, zijn voormalige werkprestaties of ...... zijn gezondheid. Het maakt niet uit. Geen wonder dat hij last had van zijn lever.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten