... en nie niks. Gewoon een beetje fletse en vooral waterige dag. Na het aanhoren van een discussie over de noodzaak van mascarpone in de tiramisu, het genot van huisgemaakte (!) slagroom en de te zoete smaak van speculoos, zoals Fransen speculaas benoemen, waren mijn haren tot de gewenste lengte gekortwiekte en kon ik het getut over koekjes achter me laten. De dag scheen op me te wachten.
Terug op de thuisbasis gezocht naar de reden waarom de dag iets van me wilde en bij het ontbreken van een aantrekkelijk aanbod eerst maar weer mijn vierwieler ingedoken richting lunch. Het middaguur was net gepasseerd en dat betekent dat ik in theorie nog een uur kon rijden alvorens aan een tafel te schuiven. Ik wilde de dag echter niet compleet aan zijn lot overlaten en liet daarom het aanbod in een straal van 10 km langs mijn smaakpappilen glijden. Geen Pizza, geen door en door gaargekookte middaghap. Chinees trok wel maar niet wat binnen de denkbeeldig getrokken cirkel lag. Nee, iets meer rust, iets meer kwaliteit, iets meer service en het stuur ging richting de molen in de Bijenrots. Niet de sterrenversie maar de bistro-dependance.
Toch alweer wat maanden geleden maar direct herkenning. Een onfrans stevige hand, bijna echt interesse in mijn wel en wee en een fatsoenlijke plek in het restaurant. Geen Champagne uit een fles die al een week geleden geopend is en de tijd om een keuze te maken uit spijs en drank. Prettige bediening, smakelijk gegeten en bij de koffie niet weggekeken. Dan kun je bij mij weinig meer verkeerd doen. Hop, hop ... graven!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten