Manmoedig door de dag heen geslagen mag ik nu de avond over me heen laten komen. Als de avond wil en anders niet. Heb mijn deel geleverd vandaag en alle mij bekende emoties weer een keertje doorgefietst. Voeg daar nog wat ontdekkingen bij, die ik liever niet gezien had en een telefoontje, waarvan ik niet weet wat ik er mee moet, dan kom ik na een blanco begin van deze dag uiteindelijk op een redelijk gevulde score.
Aan het eind van de middag in een van de met moeite van kattenharen ontdane fauteuils gezonken en mijn blik over dat laten gaan wat absoluut niet was geworden, wat het had moeten zijn. De kop is eraf en daar dien je naar men zegt voldoende stimulans uit te putten om door te gaan. Zoals altijd weer, als mijn eigen aanmoedigingen tekort schieten, stel ik blindings mijn vertrouwen in op open deuren. Doe er nog maar een, ik zit toch al op de tocht!
Morgen weer verder als de nacht gewillig is en mij laat verpozen tot de nieuwe dag om het hoekje kijkt. Nu nog een stukje boek doorspitten en hopen dat iets moois, om niet over fenomenaal te reppen, niet in de laatste pagina's omzeep wordt geholpen. Zelden een boek gelezen waarin zoveel dingen gepropt zijn en je eigenlijk alleen maar nog meer zou willen. Gaat dat lukken? Ga ik straks naar bed met het gevoel iets verloren te hebben, wat ik erg waardeerde, of kruip ik onder het dekbed met de ergernis van de zoveelste teleurstelling? Ik weet inmiddels wel dat het de woorden zijn die trekken en niet het onderhoud van een huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten