Stug doorpeddelen brengt je weg van waar je was. De vraag is of het je brengt waar heen je wilt. Een open vraag die het formaat van een melkweg krijgt, als je niet eens weet waarheen het peddelen je zou moeten brengen. Water genoeg in elk geval, stroomt het niet voorbij dan plenst het wel naar beneden. Let maar ff niet op mij, doe ik zelf ook niet. Ik stijg op en laat alles achter me. Gooi mijn blik naar achteren en kijk naar de blauwe bol als ik de Mir passeer en me onverdroten in het verlengde van het blikveld van de Hubble in het ongewisse stort. Wil je een leven met iedere dag iets wat je nog nooit gehad hebt en ook nooit meer zult krijgen? Bouw een Enterprise en Take off!
Het mooie is dat je als mens, daarvoor je luie stoel niet hoeft te verlaten. En misschien niet alleen als mens, je ligt dan hooguit in het gras, zweeft van de ene opwaartse termiek naar de andere of doorkruist de oceanen. Hoeveel bestaat echt en welk deel is simpelweg een consequentie van onze manier van waarnemen? Zweven, laat alles zweven en niet los. Probeer de zin de ruimte te geven om je van de onzinnigheid te overtuigen, waarmee de mens zijn bestaan invult. Daarvoor heb je ruimte nodig nodig. Ruimte om te leven, om te bewegen, om te denken, om te doen. En wat doet die zichzelf zo superieur voelende tweevoeter met iets meer dan gemiddeld grijze massa? Die gaat in een kluitje op elkaar zitten, maakt zich afhankelijk van oncontroleerbare mechanismen, heeft het over individuele waarden en gaat ondertussen op in een haast autonoom functionerende massa.
Niks heeft invloed, niks heeft massa. Inzichten komen niet voorbij maar achteraf. Niet dat de doelen voorbeschikt zijn maar de voortgang (re)produceert zichzelf. Niks en niemand stuurt of leidt, het is de ontwikkeling van het menselijk wezen, dat met wat extremen links en rechts voortdendert richting zijn eigen ondergang. Een verklaarbare, geanalyseerde en net te laat begrepen ondergang.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten