Alles maar dan ook alles hakte er tegenwoordig in. Niet alleen dat glaasje wijn extra maar ook dat glaasje minder vraagt om nauwkeurige begeleiding en verantwoorde schema's. Welke verschijnselen nu erger zijn daar heb ik serieus zo mijn vraagtekens bij. Of die kater die 's ochtend je hoofd probeert te verlaten of je lever die klaagt over te weinig werk. Maar daar zijn we d'r mooi niet mee. Zit je twee dagen stil lijken wervels aaneen gegroeid en gewrichten last te hebben van geheugenverlies. Trek je er een middag lekker op uit, moet je 's avonds bedenken op de benedenverdieping in bed te kruipen en de rolstoel onderhandbereik te zetten.
Man man man zo sla je vanzelf aan het mijmeren over "Hoe het ooit is geweest", ook zonder gereserveerde plek op de bank voor het bejaardentehuis. Als dat zo doorgaat wordt boodschappen doen bij Appie straks in retro-perspectief een soort Indiana-Jones ervaring, waar je je iedere week weer onverschrokken in stortte. Een weekendje Sauerland een soort Rambo returns en een avondje stappen in Antwerpen vaagt alle ooit beschreven orgies uit de boeken.
Het onmatige is toch zo leuk, het zout in pap van het saaie mens-zijn. Gaat het de leeftijd lukken wat ouders en vele vrouwen niet gelukt is? Ga ik me nog eens netjes en beheerst gedragen omdat het anders gewoon niet meer kan? Mag dan wel hopen dat als mijn tijd is gekomen naast fietsen, brillen en vast ook horloges de firma Porsche zich bezondigt aan de constructie van gemotoriseerde rolstoelen. En dan graag de cabrio-versie met 7 versnellingen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten