Het is toch zonde, dat het hier aan externe stimulans ontbreekt. Het schrijven gaat al niet altijd vanzelf maar tussen al het wringen en krabben om de laatste restjes creativiteit uit je geest te persen, moet je ook nog eens verdomd goed opletten dat je niet in huis-, tuin-, en keukengeneuzel vervalt. En oplettend of niet ik verval er blijkbaar toch in. Da's jammer, want zo'n neuzelblog heb ik al en twee daarvan is behalve dubbelop naar mijn smaak teveel van het goede.
Dus zet ik mezelf op een stoel, bank of grote kei en doe een paar stappen terug. Direct een ander gezicht. Niks bijzonders. Ziet een beetje moe uit. Kijkt misnoegd om zich heen. Heeft iets alerts in z'n blik zonder dat het de focus verraadt. Beweegt wat met zijn handen en humt onverstaanbaar voor zich uit. Vertoeft waarschijnlijk in een andere wereld. Ik laat 'm rustig zitten en ga me mijn tweede bak koffie maken. Denk niet dat hij wegloopt.
Als ik terugkom is weinig veranderd. Hij zit alleen niet meer in z'n eentje. Naast hem zit een donker figuur wat je in een eerste oogopslag met z'n schaduw zou kunnen verwarren. Maar deze schaduw blikt onrustig om zich heen. De ogen schieten van links naar echts en reageren op impulsen die mij ontgaan. Ze schijnen elkaar te kennen maar niet te mogen. Ik ga tegenover ze zitten en verdiep me in mijn koffie. Dat kan interessant worden vandaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten