In afwachting van mijn laatste dosis koffiestimulans blader ik wat door de treurnis van de wereld. Mensenwereld moet je dan zeggen, want van de andere werelden houden wij ons zelf niet op de hoogte. Toch jammer dat we niet de moeite doen om ons te verdiepen in het gevoelsleven van een koe, die haar jong ziet verdwijnen in de richting van de biefstukkenfabriek. Als de politie een baby in je handtas vindt verdwijn je in elk geval ander slot en grendel en loopt het risico in staat van beschuldiging gesteld te worden van iets wat mogelijkerwijs maar niet noodzakelijkerwijs had kunnen gebeuren. Ik hoor die moederdieren hier wekenlang loeien als de stierkalveren uit de de kudde geplukt worden. Moeder roept kind, kind roept moeder en tenslotte kan de moeder roepen wat ze wil, maar opgedeeld in hapklare brokken loeit het moeilijk terug.
En dan lees je iets verder dat men het slachtvee tegenwoordig landbouwhuisdieren probeert te dopen. Is dat een stap in de goede richting? Naar goed Nederlands gebruik belanden huisdieren tenslotte niet in de pan maar helemaal aan het eind pas in het veevoer of op de achterkant van een postzegel. Of is het een poging om van de vleesverwerkende bedrijven om hun activiteit in een acceptabeler daglicht te stellen? Met als gevolg dat we hier over enige decennia ook verse hondenfilet kunnen krijgen of poezen en konijnen door elkaar liggen in de diepvries??
Ik snap wel waarom de gezichten op het bankje voor het bejaardentehuis zelden vrolijke trekjes vertonen. Ben je eindelijk tot relevante inzichten gekomen sta je nutteloos te wezen op een zijspoor. Ik zou de wereld wil zien, waar die geestelijke ontwikkeling omgekeerd gaat. Dat je geboren wordt waarmee je nu het graf in stapt en uiteindelijk blanco afscheid neemt. Vanaf welke leeftijd begint het pijnlijk te worden dat besef van je mens-zijn??
Geen opmerkingen:
Een reactie posten