Slip

  Daar gaan we weer. Een week beginnen met een achterstand is zoiets als opstaan maar je niet aankleden. Koud, weinig aangenaam, de hele tijd het idee dat je iets vergeten bent en maar af en toe beseffen wat mankeert. De machinerie is weer in het zand terecht gekomen. Nog niet vastgelopen maar de heisa en herrie doen het ergste verwachten. Kost wat kost het slippen voorkomen, niet als een gek op het gaspedaal rammen, in de twee houden en links en rechts opzoek naar vastigheid. Glibberen en glijden, ploegen en ploeteren en eindeloos prevelend  "Het leven is leuk!" tot mantra bombaderen. Mocht het niet lukken, kan ik altijd nog op mijn kop gaan staan.